Πέμπτη, 18 Νοεμβρίου 2010

Το μήνυμα ελήφθη. Αλλά από το… ΔΝΤ!

Με ευθύνη κυβέρνησης και αντιπολίτευσης
Ούτε οι περιφέρειες και οι δήμοι που κέρδισε το ένα κόμμα ή το άλλο, ούτε η θηριώδης αποχή ήσαν τελικά οι μεγάλες ειδήσεις μετά τον δεύτερο γύρο των αυτοδιοικητικών εκλογών...Η είδηση της ημέρας ήταν χθες οι δηλώσεις του γενικού διευθυντού του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου Ντομινίκ Στρος-Καν σχετικά με τις εκλογές στην Ελλάδα. Γιατί το μήνυμα της αποχής μπορεί να υπήρξε ηχηρό για τα δεδομένα της χώρας μας και να διατηρεί την αξία του σε εσωτερικό επίπεδο, στο εξωτερικό όμως η αποχή δεν λαμβάνεται καθόλου υπ’ όψιν.

Έτσι, όπως ήταν αναμενόμενο, το τελικό αποτέλεσμα, ανεξαρτήτως αποχής, έστειλε στο εξωτερικό το μήνυμα πως… οι πιέσεις πιάνουν τόπο. Προκύπτει από τον τρόπο που ερμήνευσαν το αποτέλεσμα τα διεθνή μέσα ενημέρωσης και ο ίδιος ο επικεφαλής του ΔΝΤ: Θεωρήθηκε ψήφος εμπιστοσύνης στο Μνημόνιο!

Έγινε κατανοητό το πρόγραμμα που εφαρμόστηκε από την κυβέρνηση με την υποστήριξη του ΔΝΤ, είπε ο κ. Στρος-Καν – αδιάφορο, όπως είπε (χωρίς να γίνεται ιδιαίτερα πιστευτός), αν αυτό εφαρμόζεται από μια αριστερή ή από μια δεξιά κυβέρνηση. Πρόσθεσε μάλιστα ότι τα «νέα προγράμματα του ΔΝΤ έχουν συγκροτηθεί με τέτοιο τρόπο ώστε να επιτυγχάνεται η αποκατάσταση της ισορροπίας, αλλά με την προστασία των πλέον αδυνάμων, των πλέον ευάλωτων»!

Η κοινή γνώμη υποστηρίζει την κυβέρνηση, είπε ο κ. Στρος-Καν, στέλνοντας, όπως ήταν αναμενόμενο, την αποχή στο πουθενά. Και όποιος περίμενε να ληφθεί υπ’ όψιν η αποχή, είτε παραπλανήθηκε, είτε σκόπιμα την προκάλεσε.

«Παρά το τόσο σκληρό πρόγραμμα, οι Έλληνες υποχρεώθηκαν να το υποστηρίξουν, έγινε κατανοητό στον πληθυσμό ότι ήταν αναγκαίο και αυτός τελικά υποστήριξε στην πλειοψηφία του την υπάρχουσα κυβέρνηση», είπε επί λέξει ο διευθυντής του ΔΝΤ.

Τώρα, το πρόβλημα το έχει η κυβέρνηση. Γνωρίζει πως κάθε φορά που θα προσπαθεί να εφαρμόσει το (εξυμνηθέν από τον Στρος-Καν) πρόγραμμα, θα έχει απέναντί της το 85 % του λαού (70% αποχή, λευκά και άκυρα και 15% αυτοί που καταψήφισαν τους υποψηφίους της).

Αλλά κάθε φορά που θα λέει στους δανειστές της ότι έχει πρόβλημα εσωτερικό και αντιμετωπίζει την αντίδραση του λαού, αυτοί θα της υπενθυμίζουν το πρόσφατο εκλογικό αποτέλεσμα και την έγκριση που έλαβε ώστε να εφαρμόσει το πρόγραμμά της.
Δεν είναι άμοιρη ευθυνών η Νέα Δημοκρατία. Στην πιο κρίσιμη στιγμή για την ίδια και για την χώρα και τα μηνύματα που η Ελλάδα θα έστελνε στο εξωτερικό, τοποθέτησε υποψηφίους που δεν μπορούσαν να κερδίσουν και έκανε χατίρια σε βουλευτές της, πρώην κυβερνητικά στελέχη, που βαρύνονταν με το καταδικασμένο παρελθόν της προηγούμενης διακυβέρνησης.
Όσο για τον κ. Παπανδρέου, το μήνυμα που έστειλε χθες από το Παρίσι στην Γερμανία δεν πρόκειται να ληφθεί υπ’ όψιν. Εκεί προτιμούν το «μήνυμα» των προχθεσινών εκλογών στην Ελλάδα και την ερμηνεία που βόλεψε μεν την κυβερνητική παράταξη, αλλά ήλθε και ως βούτυρο στο ψωμί των δανειστών, της τρόικας, του Στρος-Καν, της Μέρκελ και όλων όσων ενδιαφέρονται απλώς να πάρουν πίσω τα λεφτά τους με ληστρικούς τόκους.
Στο μέλλον θα πορευτούμε με «μήνυμα εσωτερικού» και «μήνυμα εξωτερικού». Ένα μήνυμα, δύο ερμηνείες δηλαδή.
Πολύ σύντομα ο ελληνικός λαός (αλλά και τα κόμματα) θα συνειδητοποιήσουν πως το «μήνυμα εξωτερικού» είχε μεγαλύτερη σημασία…

ΠΗΓΗ:
http://filologos10.wordpress.com

Τετάρτη, 17 Νοεμβρίου 2010

Πολυτεχνείο:Μια συγκλονιστική στιγμή αντίστασης

ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΑΛΕΥΡΟΜΑΓΕΙΡΟΣ-Διοικητής του 336 Τάγματος.Λευκωσία 1974
Ομιλία στη Σχολή Ευελπίδων.


Στη ζωή των λαών υπάρχουν στιγμές που όση προσπάθεια και αν γίνεται να φαλκιδευτούν, έχουν τόση ζωντάνια,  τόση αλήθεια και τέτοια λαμπρότητα που κανένας περιορισμός και καμία υπερβολή δεν είναι δυνατές να αλλοιώσουν τις σωστές τους διαστάσεις.
Μία τέτοια αληθινά ζωντανή και συγκλονιστική στιγμή της σύγχρονης Ιστορίας μας είναι η μεγαλειώδης εξέγερση των φοιτητών ενάντια στη δικτατορία για την πτώση της και για την Ελευθερία του Ελληνικού Λαού.
Κορυφαίος οργασμός , γνήσιας φυσικής σκηνογραφίας σύγχρονης αρχαίας τραγωδίας, είναι η 17η Νοέμβρη 1973.
Η ζωντάνια και η ομορφιά ενός λαού αντικατοπτρίζεται στην ενθουσιώδη πίστη και στην αυθόρμητη συμπεριφορά της νεολαίας του. Και θα πρέπει να αισθανόμαστε ιδιαίτερα ευτυχισμένοι και περήφανοι γιατί η νεολαία της εποχής της γενιάς του Πολυτεχνείου στάθηκε υπέροχα στο σωστό της ύψος το ’73 όπως όλοι οι νέοι της Ελλάδας στάθηκαν σωστά σ’ όλες τις κρίσιμες στιγμές της ιστορίας μας.
Η γενιά του Πολυτεχνείου αλλά και της Νομικής , η πιο σωστά η νεολαία της εποχής εκείνης με πρωτοπόρα τα φοιτητικά νιάτα , δεν πρόδωσε την ωραία αυτή παράδοση. Τουναντίον ξεπέρασε τις προηγούμενες γενιές και έδωσε αθάνατα κτυπήματα ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ – ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ – ΑΛΗΘΕΙΑΣ – ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗΣ στο φασιστικό τέρας, το οποίο συγκλονίστηκε συθέμελα και  πολύ γρήγορα έσπευσε να διαλυθεί αφήνοντας δυστυχώς πίσω του ανεξίτηλα ερείπια εθνικής καταστροφής αλλά και μιας στυφής και αλλοιωμένης γεύσης που στιγμάτισε τη σύγχρονη ιστορία μας.
Γιατί πολλούς ώμους βαραίνει η ευθύνη για τη κατάρα της 7χρονης δικτατορίας και δεν πρέπει να λησμονούμε ποτέ ότι η 7χρονη δικτατορία εκτός απ’ όλες τις άλλες καταστροφές αποδυνάμωσε και τις ένοπλες δυνάμεις με αποτέλεσμα να δώσει την ευκαιρία στους τούρκους να αποτολμήσουν το φριχτό έγκλημα της εισβολής , η οποία παρ’ όλη την ηρωική αντίσταση του Κυπριακού Λαού και τις μεμονωμένες ηρωικές αντιστάσεις των εις Κύπρον ευρισκομένων Ελληνικών και Ελληνοκυπριακών στρατευμάτων , οδήγησε στην Κυπριακή τραγωδία με επακόλουθο τη συνεχιζόμενη κατοχή της μισής Κύπρου από τους τούρκους εισβολείς.
Η αποδυνάμωση της μαχητικής ισχύος της Πατρίδας μας που είχε σαν ταυτόχρονη συνέπεια να μειωθεί η αξιοπιστία, η αξιοπρέπεια και το κύρος της χώρας μας στον Ευρωπαϊκό και παγκόσμιο χώρο με αποτέλεσμα να εκδιωχθεί η χουντική κυβέρνηση απ’ όλα τα Ευρωπαϊκά Δημοκρατικά Συμβούλια [όπως το Συμβούλιο της Ευρώπης , ΕΟΚ, κ.α] με ανυπολόγιστες εθνικές και ηθικές μειώσεις του Δημοκρατικού Λαού μας, συνάντησε απ’ την πρώτη στιγμή την καθολική αντίσταση, η οποία γιγάντωνε μέρα με την μέρα.
Αυτή η στάση του Λαού μας είναι και εκείνη που οδήγησε τον Συνταγματικό νομοθέτη του 1975 να περιλάβει το δικαίωμα της αντίστασης στο άρθρο 120 του Συντάγματος καθορίζοντας ότι « Οι Έλληνες ΔΙΚΑΙΟΥΝΤΑΙ και ΥΠΟΧΡΕΟΥΝΤΑΙ στην με κάθε μέσον ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ κατά οιουδήποτε που επιχειρεί την κατάλυση του Συντάγματος»
Μία σειρά από τις σημαντικές αυτές αντιστάσεις στο εσωτερικό κυρίως αλλά και στο εξωτερικό, έδειξαν αυτή την καθολική αντίσταση όλων των τάξεων του λαού κατά της δικτατορίας.
Σαν τέτοιες αναφέρουμε, πέρα από τις πάρα πολλές μεμονωμένες εκδηλώσεις αντίστασης των απλών ανθρώπων, τις πιο παγκόσμια γνωστές:
    13 Αυγούστου 1968,  Απόπειρα κατά του δικτάτορα από τον Αλέκο Παναγούλη,
   3 Νοέμβρη 1968,   Διαδήλωση χιλιάδων του Αθηναϊκού Λάου στην κηδεία του  γέρου της Δημοκρατίας Γεωργίου Παπανδρέου.
  Μάρτης – Απρίλης 1970, Κορυφαίοι Έλληνες διανοούμενοι – Στρατιωτικοί – Ακαδημαϊκοί και Πολιτικοί συγκλονίζουν την Ευρώπη και τον κόσμο και φωτίζουν την καρδιά του δράματος με τις απολογίες τους –καταγγελίες στη δίκη της «Δημοκρατικής Άμυνας»
1971, Συγκλονιστική διαδήλωση χιλιάδων λαού στην κηδεία του πρώτου Νομπελίστα της Ελλάδας , ποιητή Γιώργου Σεφέρη.
20 Φλεβάρη 1973, Κατάληψη από τους φοιτητές της Νομικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθήνας και διαδήλωση στο κέντρο της πρωτεύουσας.
20 Μαΐου 1973, Αξιωματικοί και υπαξιωματικοί του Πολεμικού Ναυτικού με επικεφαλής τον σημερινό Υπουργό Ναυτιλίας και πρώην Αρχηγό του Γενικού Επιτελείου Ναυτικού Ναύαρχο Νίκο Παππά εκδηλώνουν το κίνημα του Ναυτικού και τη στάση του Α / Τ «Βέλους» . Η εκδήλωση αυτή μαζύ με τη δράση της αντιστασιακής Οργάνωσης «Ελεύθεροι Έλληνες» όπου μετείχαν επιφανείς Στρατιωτικοί όπως οι Στρατηγοί Δημ. Οπρόπουλος, Ανδρέας Βαρδουλάκης, Ανδρέας Έσσερμαν, Βασίλης Κούρκαφας, Παντελής Καλαμάκης, Αλεξ.Ζαρκάδας, Σ. Τζανετής, Ταγματάρχης Σπύρος Μουστακλής, Λοχαγός Μιχάλης Βαρδάνης, Πλοίαρχος Τζανης Τζανετακης, Στρατηγοί Αντώνης Δροσογιάννης, Γιάννης Βαρσος, Βασίλης Μαθιουδάκης, Παύλος Δημόπουλος, Γιώργος Περίδης, Γιώργος Καρούσος, Κώστας Φέτσης, Γιάννης Μπισιας  και πολλοί άλλοι, διέψευσαν τον μύθο που καλλιεργούσε η χούντα ότι οι Ένοπλες Δυνάμεις είναι συνυπεύθυνες για την τραγωδία του Ελληνικού Λαού.
4 Νοέμβρη 1973,  Η διαδήλωση στο μνημόσυνο του Γεωργίου Παπανδρέου είναι η θρυαλλίδα που πυροδοτεί τον αναβρασμό που επικρατεί στο φοιτητικό κίνημα και που θα καταλήξει στα γεγονότα που σήμερα γιορτάζουμε.

Τα χρόνια που ακολούθησαν την εξέγερση του Πολυτεχνείου, η πτώση της χούντας το 1974 και το στέριωμα μιάς σύγχρονης Δημοκρατίας μετά το 1974 έχει δώσει σε όλους μας την ευκαιρία να παρακολουθήσουμε χιλιάδες αναλύσεις της εποχής εκείνης από ειδικούς και μη ειδικούς από πρωτεργάτες ή απλούς παρατηρητές, από ιστορικούς , κοινωνιολόγους και φιλοσόφους αλλά και από ιστορικίζοντες, κοινωνιολογίζοντες και φιλοσοφίζοντες.
Θα προσέθετα ακόμη ότι , στην ηρεμία και τον καταναλωτικό ευδαιμονισμό της εποχής μας είναι πολλές φορές ανώδυνη μια συζήτηση γύρω από ένα τραπέζι δήθεν αναλυτών μέσα στις αναπαυτικές τους πολυθρόνες. Η εξέγερση όμως του Πολυτεχνείου που είναι η κορυφαία στιγμή της αντίστασης κατά της χούντας και η αρχή του τέλους της δικτατορίας , θα παραμένει πάντα όπως παραπάνω περιγράψαμε το καθοριστικό ιστορικό γεγονός που αντέστρεψε θετικά τον ρού της Ιστορίας και απάλλαξε την Πατρίδα μας από το δικτατορικό καθεστώς με τις καταστροφικές του συνέπειες .
Και η Ιστορία θα αποδώσει αυτή τη στιγμή εκεί που ανήκει, δηλαδή στα υπέροχα Ελληνικά νιάτα , περιφρονώντας και αφήνοντας κατά μέρος τις όποιες πρόχειρες αναλύσεις  .
Γιατί τα νιάτα της εποχής εκείνης που ξεχύθηκαν αυθόρμητα στους Αθηναϊκούς δρόμους και μαζεύτηκαν στο  Πολυτεχνείο το οποίο μετέτρεψαν σε Ιερό βήμα και σύμβολο Ελευθερίας , έξω από οποιαδήποτε ύποπτη καθοδήγηση, με μόνη ιδεολογία την μοναδική ιδεολογία που μπορεί να έχει ο ελεύθερος άνθρωπος, δηλαδή στη σύγκρουση του ιδανικού της Ελευθερίας και του ενστίκτου της αυτοσυντήρησης διάλεξαν αβίαστα και χωρίς αναλύσεις ειδικών και μη, το ιδανικό της Ελευθερίας.
Τα νιάτα αυτά δεν τα έκαμψαν ούτε τα βασανιστήρια, ούτε οι φυλακίσεις, ούτε οι εξευτελισμοί, ούτε οι παγίδες δήθεν ομαλοποίησης που τους πρόσφερε η χούντα, γιατί τα νιάτα είναι πάντα υπέροχα, παράτολμα, είναι όμορφα παράφρονα,
Και για να θυμηθούμε τον ποιητή.

               «Δεν ξέρανε πατέρα , μάνα , σπίτι,
                 έναν δεν δίνανε για το σήμερα παρά,
                 Δεν κράταγαν μεζούρα και διαβήτη,
                 Δεν ρίχνανε δραχμές στον κουμπαρά»[*]
Αυτά τα αγεωμέτρητα νιάτα που ενώ η χούντα τους πρόσφερε μία πλαστική ευδοκίμηση, διάλεξαν τον παράτολμο δρόμο «…παίζοντας το κρυφτούλι με τον θάνατο σε κάθε γωνιά και σοκάκι»[*] αυτόν το δρόμο που σε κάθε σκοτεινή εποχή  διαλέγουν πάντα τα νιάτα, αυτόν τον οποίον ο Ζαν Πωλ Σαρτρ ονομάζει στις παρακάτω γραμμές « Η Δημοκρατία της σιωπής».
«….Σ ‘ όλο τον κόσμο, λέει ο Σαρτρ, δεν υπάρχει στρατός όπου συναντάει κανείς τέτοιαν ισότητα κινδύνων απ’ τον φαντάρο κι ως τον αρχιστράτηγο. Γι’ αυτό ακριβώς, η Αντίσταση υπήρξε μια πραγματική Δημοκρατία.για τον στρατιώτη όπως και για τον ηγέτη, ο ίδιος κίνδυνος, η ‘ίδια ευθύνη, η ίδια απόλυτη ελευθερία μέσα στην πειθαρχία.
Έτσι , μέσα στη σκιά και μεσ’ το αίμα, συγκροτήθηκε τότε η πιο δυνατή απ ‘ όλες τις Δημοκρατίες. Καθ’ ένας απ’ τους Πολίτες της ήξερε πως χρωστούσε τον εαυτό του σ’ όλους και πώς, ταυτόχρονα, δεν μπορούσε να υπολογίζει παρά μόνο στον εαυτό του’ καθένας τους πραγματοποιούσε , μέσα στην πληρέστερη εγκατάλειψη, τον ιστορικό του ρόλο.
Καθένας τους, κόντρα στους δυνάστες , επιχειρούσε να γίνει ο εαυτός του, αναπόδραστα και, διαλέγοντας ο ίδιος τον εαυτόν του μέσα στην ελευθερία του , διάλεγε την ελευθερία όλων»[**]
Γι’ αυτά τα ιδανικά αγωνίστηκαν πάντα τα νιάτα της Ελλάδας και γι’ αυτά τα ιδανικά αγωνίστηκαν και τα νιάτα του Πολυτεχνείου που τιμούμε σήμερα. Και είναι ιδιαίτερα χαρακτηριστικό ότι , πρωταγωνιστές του νεανικού αυτού αγώνα είναι οι φοιτητές, η σημερινή δηλαδή και αυριανή διανόηση και επίσης είναι χαρακτηριστικό ότι κυριαρχούσε τότε το σύνθημα «Παιδεία» γιατί οι Λαοί που έχουν Παιδεία; Δεν ανέχονται δικτατορίες.
Και μέσα σ’ αυτά τα ιδανικά χρίζεται μετά το 1974 η σύγχρονη Ελληνική Δημοκρατία και αυτά τα ιδανικά καλούνται να περιφρουρούν πάντα τα στρατευμένα νιάτα της Ελλάδας.
Η περιφρούρηση αυτή είναι ακόμη ένα κτύπημα στην τότε προσπάθεια της χούντας να καταστρέψει τον ψυχικό δεσμό λαού και στρατού και να πλήξει ανεπανόρθωτα την Εθνική μας Ενότητα.

 ΠΗΓΗ:
http://www.onalert.gr/default.php?pname=Article&catid=6&art_id=994

Τρίτη, 12 Οκτωβρίου 2010

ΕΦΑΡΜΟΓΗ ΣΧΕΔΙΟΥ ΚΑΛΛΙΚΡΑΤΗ ΣΤΗΝ ΑΙΓΙΝΑ

 


Το σχέδιο Καλλικράτης φέρνει σαρωτικές αλλαγές στη λειτουργία της Τοπικής Αυτοδιοίκησης .
Πόσο έτοιμοι δηλώνουν οι υποψήφιοι στην νέα πραγματικότητα που δημιουργεί ο Καλλικράτης?
Με ποια κριτήρια γίνεται η επιλογή των υποψήφιων συμβούλων?

Κυριακή, 10 Οκτωβρίου 2010

ΑΘΛΗΤΙΣΜΟΣ- ΜΠΑΣΚΕΤ ΣΤΗΝ ΑΙΓΙΝΑ.


Μπαίνοντας στο ιστολόγιο  του συλλόγου φίλων μπάσκετ Σαρωνικού –Αίγινας έγινα μάρτυρας της κατάντιας που έχει βρεθεί ο αιγινητικος αθλητισμός.

Προπονητής φιλοξενούμενης ομάδας κατηγορεί τον σύλλογο για τις συνθήκες κάτω από τις οποίες διεξάγει ο αγώνας προ μιας εβδομάδας που είχε σαν συνέπεια μικροτραυματισμούς παικτών και στην συνεχεία έχουμε την απάντηση του προπονητή του Σαρωνικού στον συνάδελφο του.

Θέλω να μου πείτε ΠΩΣ η Αίγινα των περίπου 15.000 μόνιμων κατοίκων δεν έχει καταφέρει να έχει μέχρι σήμερα ένα κλειστό γυμναστήριο.
Πως γίνετε κάθε τετραετία όλοι οι συνδυασμοί να το έχουν στο πρόγραμμα τους και τελικά να διαπιστώνουμε πως δεν γίνετε καν προσπάθεια για την επίλυση του προβλήματος αυτού.
Ο αθλητισμός και η παιδεία είναι το Α και το Ω σε μια κοινωνία και δυστυχώς μέχρι σήμερα εδώ στο νησί δεν το έχουμε καν στην ψυχοσύνθεση μας .
Αν ξεκινήσουμε και γράφουμε για τα για τα αρνητικά που προκαλεί το πρόβλημα αυτό ίσως θα χρειαστεί να γράφω όλη μέρα.

ΕΡΩΤΗΜΑΤΑ:

  • Αξίζει στην Αίγινα η δυσφήμιση που δέχεται ?
  • Αξίζουν οι αθλητές της Αίγινας να προσπαθούν κάτω από τέτοιες συνθήκες?
  • Πόσοι νέοι είναι αυτοί που βλέποντας αυτές τις συνθήκες δεν μπαίνουν καν στον κόπο να ασχοληθούν με τον αθλητισμό?

ΚΥΡΙΟΙ ΠΟΙΟΣ ΑΠΟ ΟΛΟΥΣ ΕΣΑΣ ΜΑΣ ΕΓΓΥΑΤΑΙ ΠΩΣ ΘΑ ΑΣΧΟΛΗΘΕΙ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΠΙΛΥΣΗ ΤΟΥ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΟΣ ΑΥΤΟΥ?

Ποδηλατικός αγώνας δρόμου « 25η ανάβαση Ακρόπολη - Υμηττός »

Ιδανική μέρα για τους Αθηναίους είναι η Κυριακή 10 Οκτωβρίου, οι οποίοι μπορούν να αφήσουν παρκαρισμένα τα αυτοκίνητα τους και να επιλέξουν έναν εναλλακτικό τρόπο μετακίνησης, καθώς το κέντρο της Αθήνας θα είναι απροσπέλαστο. Εκτός από τα μέσα μαζικής μεταφοράς, η Κυριακή 10 Οκτωβρίου ενδείκνυται για την μετακίνηση με το ποδήλατο, καθώς οι δρόμοι της πρωτεύουσας θα πλημμυρήσουν από ποδηλάτες.

-1η διαδρομή:  Παναθηναϊκό Στάδιο (αφετηρία), Βασ. Κωνσταντίνου, Βασ. Σοφίας, Λ. Αλεξάνδρας, Πατησίων, Αιόλου, Σταδίου, πλατεία Συντάγματος, Φιλελλήνων, Λ. Αμαλίας, είσοδος Ζαππείου (τερματισμός).
- 2η διαδρομή: Πλατεία Συντάγματος (Αφετηρία), Βασ. Αμαλίας, είσοδος Ζαππείου (τερματισμός).


Ιατροί και προσωπικό του ΕΚΑΒ θα είναι παρόντες σε όλη τη διάρκεια του Ποδηλατικού Γύρου, έτοιμοι να παρέχουν τις πρώτες βοήθειες.
Την ίδια μέρα με τον Ποδηλατικό Γύρο της Αθήνας, ο Ποδηλατικός Εκδρομικός Σύλλογος Αθηνών σε συνεργασία με τον Π.Σ. ΚΡΟΝΟΣ ΝΙΚΑΙΑΣ διοργανώνει τον ποδηλατικό αγώνα δρόμου « 25η Ανάβαση Ακρόπολη - Υμηττός »


                                                     ΠΗΓΗ : ΠΡΩΤΟ ΘΕΜΑ ΟΝLINE

Σάββατο, 9 Οκτωβρίου 2010

ΝΕΟΙ ΚΑΙ ΠΟΛΙΤΙΚΗ - ΑΙΓΙΝΑ

Αν πάρουμε στα υπόψιν μας πρόσφατες και παλαιότερες δημοσκοπήσεις  θα διακρίνουμε μια γενίκη απαξίωση του πολιτικού μας συστήματος απο τους νέους. Υπάρχει άντως ενα τεράστιο χάσμα και το θέμα  ειναι κατά πόσο αυτό ειναι απροσπέλαστο.Δεν υπάρχουν ακριβείς λόγοι για αυτό αλλα δεν ειναι δύσκολο να αντιληφθούμε πως ζούμε σε ένα κόσμο που δεν ύπαρχει αξιοκρατία, γέματο αναχρονιστικές αντιλήψεις , ξύλινα λόγια , ξύλινες υποσχέσεις χωρίς ρεαλιστικούς τρόπους αντιμετώπισης των πραγμάτων. Οσες φορές και να προσπάθησε να μετουσιώσει μια ιδέα ενα ονείρο στην πραγμάτικοτητα βρήκε μπροστά του την πόρτα με το χαρακτήρισμο ''ΠΕΡΙΜΕΝΕ ΔΕΝ ΗΡΘΕ Η ΩΡΑ ΣΟΥ''


Στον τόπο μας τι ισχύει?
Συμβαίνει ακριβώς το ίδιο , ίσως και χειρότερα.!
Η αλήθεια ειναι πως εχουμε εγκλωβιστεί στα θέλω μας , στις ανάγκες μας , στις υποχρεώσεις μας.
Τι πιο εύκολο απο το να πάρω μια ύποσχεση παρά του να παλέψω για κάτι?
Έχουμε εγκλωβιστεί στην παράδοση και στα στερεότυπα που έχουμε μεγαλώσει , στις ιδεολογίες και δόγματα των προκατόχων μας.

Μήπως εχει ερθει η ώρα?
Οι ιδεολογίες ναι μεν είναι ενα σταθέρο υπόβαθρο πολιτικών  χειρισμών αλλα πρέπει να  εκσυγχρονίζονται και να  συμβαδίζουν με τις κοινωνικές συνθήκες τοσο σε τοπικό οσο και σε γενικό επίπεδο. Οι νέοι καλώς η΄κακώς έχουν υποχρέωση να συμμετέχουν  στην  συνδιαμόρφωση  της πολιτικής πραγματικότητας καθώς είναι οι κύριοι συντελεστές της νέας τάξης πραγμάτων.

Αποψή μου:
Πέρα απο τις ιδεολογικές μας αντιλήψεις νέοι του νήσιου τολμήστε !
Καντέ την υπερβασή σας.
Η συμμετοχή σας χριζεται αναγκαία.
Πάμε να δώσουμε χρώμα , όραμα και άλλη διάσταση στα όνειρα της επιβιώσης μας!
Στηρίξτε τους νέους , η φωνή τους ειναι η δικιά μας φώνη!
  
ΚΑΛΗ ΕΠΙΤΥΧΙΑ ΣΤΟΥΣ  ΝΕΟΥΣ ΥΠΟΨΗΦΙΟΥΣ ΤΩΝ ΔΗΜΟΤΙΚΩΝ ΕΚΛΟΓΩΝ